Του Ζαχαρία Ρηγάκη*
![](https://www.candiadoc.gr/wp-content/uploads/2024/01/RIGAKISZAXARIAS-200x186.jpg)
Στο νόμο για την Επαγγελματική Εκπαίδευση που ψηφίστηκε πρόσφατα, ο Σύλλογος Διδασκόντων καταργείται ως διοικητικό όργανο της σχολικής μονάδας. Για τους τομείς και το πρόγραμμα σπουδών των ΕΠΑ.Λ. θα μπορούν θεσμοθετημένα να έχουν λόγο μόνο οι κατά τόπους Δήμοι, τα Επιμελητήρια και φυσικά ο διευθυντής-μάνατζερ, ο οποίος δύναται να μην είναι καν μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας. Η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη σχολική καθημερινότητα, αποκλείεται παντελώς.
Αλλά και σε πλείστους άλλους νόμους, ρυθμίσεις και διατάξεις σχετικές με τη λειτουργία και την οργάνωση των σχολείων, η γνώμη των εκπαιδευτικών -δηλαδή των άμεσα εμπλεκομένων με την εκπαιδευτική διαδικασία- είτε ζητείται προσχηματικά, είτε αγνοείται πλήρως. Έτσι, οι εκπαιδευτικοί μετατρεπόμαστε σε απλά εκτελεστικά όργανα και το σχολείο εκφυλίζεται σε μια διεκπεραιωτική διαδικασία χωρίς κοινωνικές και παιδαγωγικές προεκτάσεις, με μοναδικό στόχο να βγάλει ύλη για τις εξετάσεις.
Η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στα διοικητικά όργανα και στον καθορισμό της καθημερινότητας των σχολικών μονάδων έχει –με δόλο-δαιμονοποιηθεί από καιρό. Για κάποιους, γνώμη για τα τεκταινόμενα στη Δημόσια Εκπαίδευση και εμπλοκή με τη σχολική ζωή δικαιούται να έχει ο οποιοσδήποτε σχετικός ή άσχετος με τη διαδικασία, αλλά – προς Θεού! – όχι οι εκπαιδευτικοί.
Δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε ότι θα ήταν δυνατό να αποκλειστούν οι φοροτεχνικοί από τη δημόσια συζήτηση για τα φορολογικά, να αγνοηθούν οι δικηγόροι σε δημόσια διαβούλευση για αλλαγή του ποινικού κώδικα ή να αιφνιδιαστούν οι παραγωγικοί φορείς με ψήφιση νόμων που τους αφορούν και για το περιεχόμενο των οποίων ουδέποτε ενημερώθηκαν εγκαίρως.
Αυτό που φαντάζει αδιανόητο για τους άλλους, συμβαίνει κατά κόρον στην Εκπαίδευση: η Κυβέρνηση συστηματικά νομοθετεί και εκδίδει διατάξεις, χωρίς έστω να ρωτήσει την εκπαιδευτική κοινότητα αν όλα τα τέρατα και τα σημεία τα οποία κατά κανόνα σχεδιάζει, είναι τουλάχιστον εφαρμόσιμα!
Ο αποκλεισμός της συμμετοχής των εκπαιδευτικών από τη διοίκηση των σχολικών μονάδων και από τη διαμόρφωση των εκπαιδευτικών πολιτικών είναι τουλάχιστον προσβλητικός για όλους τους λειτουργούς της Εκπαίδευσης, που με υψηλό αίσθημα καθήκοντος προσπαθούμε και κρατάμε όρθια τη Δημόσια Παιδεία εδώ και χρόνια, μέσα σε συνθήκες γενικότερης κατάρρευσης. Κυρίως, αποδυναμώνει την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία και το Δημόσιο Σχολείο, καθότι αγνοούνται η συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία, η υψηλή παιδαγωγική κατάρτιση και η κοινή λογική που διαθέτουν οι στυλοβάτες της Δημόσιας Εκπαίδευσης, δηλαδή οι Εκπαιδευτικοί.
Με την ανάληψη των καθηκόντων μας ως νέο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΜΕ, μέσα στις πρώτες προτεραιότητές μας είναι να αρθρώσουμε έναν μεστό λόγο και μια επιχειρηματολογία χωρίς κραυγές, ακρότητες και εμπάθειες, που θα μπορέσει επιτέλους να ακουστεί.
Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι θα εισακουστούμε από την Κυβέρνηση – γι’ αυτήν ήμασταν και παραμένουμε αόρατοι. Ας κατορθώσουμε, τουλάχιστον, να ακουστούμε από την κοινωνία, δηλαδή από όλους εσάς.
Τα παιδιά σας, άλλωστε, είναι που προσπαθούμε να υποστηρίξουμε καθημερινά, μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
*Ζαχαρίας Ρηγάκης, Πρόεδρος ΕΛΜΕ Ηρακλείου